24 Ekim 2012 Çarşamba

Eski Bayramlar…

Eski bayramlar demeye başladıysak durum vahim galiba…

Eski bayramlar denilince aklıma hep çocukluğum gelir, zira çalışmadığım hemen hemen tek bir bayram bile yoktur!.. Maalesef…

Bayramda çalışmanın en fena yanı aklının evde kalmasıdır, en çok da ailece oturamadığın kahvaltı sofrası… Sosyal medya yaygınlaştıkça kahvaltı sofrasından paylaşılanlar kaçırdıklarını tüm gerçekliğiyle vurur yüzüne… Mahsunlaşırsın klavyenin başında, ofiste bir başına…
O sırada en sıkı, en sağlam dostun anıların olur…

Ne heyecandı ama bayram sabahına kızarmış ekmek kokusuyla uyanmak!..  Yeni pabuçların hemen yanı başında, yeni kıyafetlerinin hemen yanında… Pek süslüydüm o zamanlarda da! Otururdum annemin önüne başlardı saçlarımı bigudilemeye… Ama bu saç her zaman olmaz, bayramın ayrıcalığıydı… Kahvaltı sofrasında kafamda bigudiler, içimde heyecanla bir yandan yutarken lokmaları ikide bir “olmuş mudur?” diye sorardım anneme… Havaya kalkan kaşlar her seferinde hayal kırıklığı yaratsa da, sorma heyecanımı kırmazdı yine de… Arada kardeşimle başlardık şamataya alacağımız harçlıklarla yapacaklarımızın hesabıyla… Ve en sonunda beklediğim an gelirdi, her zamankinin aksine istekle yardım edip sofranın toplanmasına koşturarak giderdim hazırlanmaya…

Yeni cicilerim üzerimde bu kez de sabırla bigudilerin çıkışını beklerdim annemin önünde… Ailenin dört ferdi başlardık bayramlaşmaya… Bayramın ilk öpülen eli annemle babamın eli olurken, ilk harçlıkları da indirirdik o anda cebe…  Babamın her zamanki yavaşlığına annemin “Hadi Caner!” müdahalesiyle çıkabilirdik en nihayetinde… Biz koşarak inerken merdivenleri  “yavaş olun!” la müdahaleden payımıza düşeni de alırdık elbette kardeşimle...

Ne çok gidilecek yer vardı… Anneannem, babaannemle dedem, dayım, büyük halam, amcam, bizimkilerin halaları, dayıları, amcaları, teyzeleri, kuzenleri derken bir gün yetmezdi herkesi ziyarete…  
Annemin tembihleri üzerine her gittiğimiz yerde tek bir çikolata alıp teşekkür eden ben, Antep fıstıklı ve üzümlü draje gördü mü havadaki kaşlarla yüzleşmeyi bile umursamaz oluverirdim birden… En sevdiğim anlarsa -ki çok nadir olurdu! tadını hiç sevmeme rağmen kendimi büyükmüş gibi hissettiren likör ikramları olurdu… Sohbetlerin arasında mutlaka “Aaa ne kadar da büyümüşler!” lafı sıkıştırıldı mutlaka… Bazen pek çok ziyaret aynı ana denk geldiğinden sohbetler, kahkahalar birbirine karışır hiçbir şey anlamaz olurdum… Sesler büyür, ben küçülürdüm…

Yorgun argın ve uykulu dönerken eve; saçlarım dağılmış, yeni elbisemin üzerinde de mutlaka bir-iki meyve suyu izi ama yüzümde gülümseme, cebimde harçlık, aklımda harçlıklarımla yapacaklarım olurdu…

Güzeldi… Çok güzeldi…

Şimdi ne o çocuksu heyecanlar kaldı, ne doğru düzgün bayramlar… Bayram demek, tatil demeye ne zaman dönüştü? Ve zaman ne ara bu kadar hızla geçti!..

Şimdi bayram; ziyarete gitmek yerine aramak, hatta ona bile üşenip toplu mesaj atmak zamanı…

Eskiden annem bigudilerle sarardı saçlarımı, şimdilerde kuaförüm maşayla yapıyor aynısını…
Eskiden bayram sabahlarını beklerdim yeni ayakkabılarım için, şimdi koyacak raf bile kalmadı…
Eskiden harçlık verme büyüklerin göreviydi, şimdi sıra bende…
Eskiden harçlıklarımızı arkadaşlarımızla paylaşırdık, şimdi bırak şehri pek çoğu ülke dışında…
Eskiden öpecek ne çok el vardı, şimdiyse ne anneannem, ne babaannem, ne dedem, ne halam, ne dayım…

Hala kalan öpülecek birkaç el ise elbette başımın üstünde… Allahım onların eksikliğini vermesin hiçbirimize…


11 Ekim 2012 Perşembe

Yaş-lanıyorum!


Sevgili günlük;

En son sana başvurmayalı ne kadar oldu, 27 yıl? Sanırım o kadar… Annem seni bulmuş, saf aklımla kimse okumayacakmış gibi yazdığım tüm sırlarım deşifre olmuştu… Fena canım yanmıştı ve o gün son oldu, içime attığım, nadiren paylaştığım günlerin miladı oldu.

 O günden bu yana neler oldu neler… Şahane şeyler, o kadar da şahane olmayanlar ve şahanenin yanına bile yaklaşamayanlar…

Arayı kapatmak için artık çok geç… Hafızam bile silmiş pek çok şeyi, oysa isterdim hatırlayabilmeyi… Gereksiz numaralar deposu haline gelen hafızamda ne çok beni ben yapan ayrıntı uçup gitti… maalesef…

Ve geldi çattı yine muhasebe zamanı, tıpkı her yıl tam da bu zamanlarda olduğu gibi… Kimileri bunu yılbaşına saklar ben ise doğumgünüme…

Dün yine bir şeyler karalarken fark ettim ki; artık yaş alıyorum diye kandıramıyorum kendimi, bildiğin yaşlanıyorum işte!..

 

Bu süreçte en büyük kazancım öğrendiklerim oldu…

Öğrendim ki; hiçbir şey sonsuza kadar sürmez…

Öğrendim ki; zaman en büyük ilaç…

Öğrendim ki; en karanlık gecenin bile sabahında güneş tekrar doğar…

Öğrendim ki; hayat beklemediğin anda değişir…

Öğrendim ki; yaşadığın hiçbir şey sebepsiz değil…

Öğrendim ki; hayat andan ibaret…

Öğrendim ki; kimse vazgeçilmez değil…

Öğrendim ki; tek birikimin sevdiklerin olmalı…

Öğrendim ki; gülümsemek kıymetli…

Öğrendim ki; sevmek değerli…

Öğrendim ki; vefa önemli…

Öğrendim ki; sadakat gerekli…

Öğrendim ki; hiçbir şey karşılıksız değil...

 

Keşkelerim de var elbette!..

Keşke; her şeyi bu kadar içime atmasaydım.

Keşke; sıkıntılarımı daha çok paylaşsaydım…

Keşke; hayırlarım daha çok olsaydı…

Keşke; az biraz bencil olsaydım…

Keşke; daha çok okuyup, daha çok ülke görseydim…

Keşke; daha cesur olsaydım…

Keşke; daha hırslı olsaydım…
 
Keşke; daha iyi bir hafızam olsaydı...

 Ve keşke; şu lanet sigarayı bu kadar çok sevmeseydim…

 

Bugün “keşke”lerimi “iyi ki”lerimden çıkarıyorum…

 

İyi ki; çok sevdim…

İyi ki; çok sevildim…

İyi ki; keyif aldığım ve sevdiğim işleri yaptım…

İyi ki; yayıncı oldum…

İyi ki; hayatın sadece işten ibaret olmadığını erken kavradım…

İyi ki; bir sürü muhteşem dost biriktirdim…

İyi ki; kendime vakit ayırdım…

İyi ki; doğrularımdan taviz vermedim…

İyi ki; doğru bildiğimi korkusuzca söyledim…

İyi ki; kimsenin adamı olmadım…

İyi ki; yufka yürekliyim…

İyi ki; sulu gözüm…

İyi ki; yaşadıklarımdan ders alabildim… (kısmenJ)

İyi ki; defolarım ve yaralarım var…


Beni ben yapan da zaten onlar…
 

Sevgili günlük işte sana son durum bilançosu:

Öğrendiklerim öğreneceklerimin, yaptıklarım yapacaklarımın vaadi… Vaktim var mı bilemem! Ancak olduğu kadarını heba etmeyeceğim.

Hadi bakalım!.. Yarın hayattan bir yıl daha kopartıyorum ben! J